Hoewel de Stafford van origine tot een vechthond werd ontwikkeld, is daar tegenwoordig qua karakter niet veel meer van over (behalve zijn enorme doorzettingsvermogen en dapperheid). Alleen zijn bouw herinnert hier nog aan: zeer gespierd, krachtig, atletisch en een brede schedel.
De Stafford heeft daarentegen een zachtaardig karakter, is sfeergevoelig, speels, aanhankelijk, zeer lief voor mens en dier en in het bijzonder voor kinderen (in hun aanwezigheid kan hij zich als een echte clown gedragen). Het is een ideale huishond, blaft weinig, is kortharig en de vacht behoeft weinig aandacht, kan waaks zijn, kan door zijn barse voorkomen mensen met verkeerde bedoelingen afschrikken, is nieuwsgierig en tolerant naar andere dieren.
Wel heeft de Stafford voldoende beweging nodig. Omdat de Stafford zo zwaar gespierd is en robuust is in zijn spel, schrikken andere honden nog wel eens van dit ras. Men noemt hem dan ook weleens een oorlogschip in pocketformaat. Hoewel ze erg gericht zijn op hun eigen stok (liefst zo groot mogelijk) of bal en zich op een hondenspeelweide dan niet zo met andere honden bezig houden zijn ze toch wel sociaal te noemen. De Stafford zal niet snel gaan vechten, maar kan zich wel verdedigen tegenover een andere hond die hem uitdaagt of zijn speeltje afpakt. De eigenaar dient dan alert te zijn en eventueel met een verbale correctie te voorkomen dat zijn Stafford gaat vechten. Alleen de eigenaar met slechte (hondonvriendelijke) bedoelingen kan bijvoorbeeld in zo'n situatie zijn hond laten ontsporen, hetgeen het ras een slechte naam kan bezorgen.
.
